บนถนนที่ทอดยาวสุดปลายขอบฟ้า

ฉันจ้องมองแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่ง

เขามีความสมบูรณ์แห่งความเป็นชาย

แผ่นหลังที่เหยียดตรงภายใต้เสื้อยืดสีกรมท่า

น่องขาที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

มันเป็นเสน่ห์ที่ฉันไม่สามารถละสายตาออกไปจากเขาได้

ฉัน…ผู้ใส่ชุดสีชมพูพยายามไล่ตามแผ่นหลังนั้น

บางครั้งระยะทางระหว่างเราสั้นลง

บางครั้งระยะทางระหว่างเรายาวขึ้น

หากฉันก็เดินตามต่อไปไม่หยุด

หากฉันเดินตามมากแค่ไหน ระยะทางสั้นลงจนฉันสามารถเอื้อมมือไปหาแผ่นหลังนั้น

หากมันก็ยังมีระยะทางเพียงเล็กน้อยที่ฉันไม่สามารถย่นระยะความห่างไกลของเราได้

ขาของฉันยังไล่ตามต่อไป ต่อไป และต่อไปเรื่อยๆ

จนเริ่มล้า

ฉันหอบหายใจแรง และหวังว่าอักเพียงไม่กี่ก้าวฉันก็จะสามารถเดินเคียงข้างแผ่นหลังนั้นได้

ขาของฉันเริ่มประท้วง ฉันเริ่มเดินช้าลง ช้าลง และช้าลงเรื่อยๆ

หากแผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้นยังเดินต่อไปทางข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ

ระยะทางนั้นห่างกันมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนที่จะพ้นสายตาที่ทอดยาวออกไปของฉัน

ฉันหยุด ก่อนสูดหายใจลึก ฮึดออกวิ่ง

เขาและฉัน ระยะทางเริ่มใกล้กันมากขึ้น

หากริ้วความเจ็บปวดที่กำลังเสียดแทงที่ขาของฉันมันมากขึ้นเช่นกัน

ก่อนที่จะกระตุกสะดุด…ล้มลง

ความขมปร่าของรสเลือดแผ่ซ่านที่ปลายลิ้น

ฉันกัดฟันกดก้อนสะอื้น พยายามที่จะลุกขึ้นเดินต่อ เพื่อตามแผ่นหลังนั้น

หากบาดแผลมันทำให้เราห่างกันออกไป ออกไป ออกไปเรื่อยๆ

แผ่นหลังนั้นกระตุกชะลอ หากไม่หยุด ก่อนจะออกวิ่งออกไป ออกไป ออกไปเรื่อยๆ

ฉันก้มหน้าลงกรีดร้องออกมาสุดเสียงร่ำไห้น้ำตาหลั่งรินสะอึกสะอื้นอย่างปวดร้าว

บาดเจ็บที่ขา หากกลับร้าวไปถึงหัวใจ

ฉันก้มหน้าร้องไห้จนตัวหอบโยน เสียงสะอื้นค่อยๆ แผ่วลง แผ่วลง แผ่วลง

เมื่อประสาทสัมผัสที่ขาเริ่มกลับมามีกำลังอีกครั้ง หยดน้ำตาก็เหือดแห้งไป

ฉันกัดฟันลุกขึ้นอีกครั้ง ปาดน้ำตาหยาดสุดท้ายทิ้งมันลงพื้น

ก่อนจะเริ่มออกเดินช้าๆ ตามกำลังขาที่ขโยกเขยก

แม้จะไม่มีแผ่นหลังนั้นเป็นจุดมองของสายตา ฉันก็เดินต่อไป ต่อไป และต่อไป

จนเริ่มวิ่ง วิ่งไป และวิ่งไป จนฉันเหนื่อย จึงค่อยๆ กลับมาเดิน

เดินช้าลงให้จังหวะหัวใจได้เต้นสม่ำเสมอ

หากคราวนี้ฉันเห็นแผ่นหลังนั้นไกลลิบลิบ และดูเหมือนแผ่นหลังนั้นจะช้าลง ช้าลง

ระยะทางของเราสั้นลง สั้นลง และสั้นลง จนได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

ฉันมองแผ่นหลังข้างหน้าที่ไล่ตามตลอดมา

ไออุ่นแผ่ซ่านมาถึงฉัน

ฉันตัดสินใจก้าวขึ้นไปเคียงข้างแผ่นหลังนั้น

ฉันเห็นไหล่ของเขาที่ฉันปรารถนาจะยืนเคียงข้าง ตอนนี้มันมาอยู่ใกล้ฉันแล้ว

สายตาของเขาก็จับจ้องมาที่ฉัน…สิ่งที่ฉันปรารถนาที่สุด

ฉันยิ้มอ่อนๆ ให้แก่เขา ก่อนมองตรงไปข้างหน้าสูดหายใจลึก

ตอนนี้ฉันมีเขาอยู่เคียงข้าง ฉันคิดในใจ

หากขาของฉันกลับเดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเร็วขึ้น จนออกวิ่ง

รับรู้ถึงลมที่เข้ามาปะทะจนเจ็บ หากอัตราการเต้นของหัวใจคงที่

ฉันไม่ได้หันหลังกลับจึงไม่รู้ว่า ระยะทางของเราไกลกันแค่ไหน

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ลิขิตเอาเอง
  • ฟิลลิ่งสาวน้อยกำเริบ จึงหาโอกาสเขียน 
  • เป็นเดอะซีรี่ย์,,จึงมีต่อไป
  • เขียนเล่นๆ ไม่เป็นกวีนิพนธ์อะไรทั้งนั้น




Comment

Comment:

Tweet

สาวน้อยยย!! 555555

#1 By 『Celestical✽』 on 2012-05-26 21:49